olabildiğince

Başkasının mutsuzluğundan mutlu olan insanlar bilmemnedir diye başlayan cümlelerde - ki bu bilmemnenin ucu bucağı yoktur argo sözlüğünde- bir süre kendimi bulmuştum. Yaşımın ilk hanesi daha 1 idi o zamanlar. Özellikle lisede o gün canım sıkkınsa, mutsuzsam, herhangi bir şeyden umutsuzsam; acımasızca eleştirdiğim insanlarla mutlu oluyordum. O gün hissettiğim şey bir çeşit hastalıklı huzurdu. Bir arkadaş. O gün yalnız olmadığına dair bir bilinç. O gün kendini benim gibi kötü hisseden birinin daha varolduğunu bilme sevinci.

Sonra yıllar geçti; karakter yerine oturmaya başladı, bu huydan vazgeçildi. Şimdi hissettiğim şey ise; lise yıllarımdaki ruh halimi başka birisinde gördüğümde oluşan hüzün ve gördüğüm o insana olan acıma hissim. Kendi adıma yıprattığım insanlara söyleyecek tam bir çift sözüm var.

Özür dilerim.