Başkasının mutsuzluğundan mutlu olan insanlar bilmemnedir diye başlayan cümlelerde - ki bu bilmemnenin ucu bucağı yoktur argo sözlüğünde- bir süre kendimi bulmuştum. Yaşımın ilk hanesi daha 1 idi o zamanlar. Özellikle lisede o gün canım sıkkınsa, mutsuzsam, herhangi bir şeyden umutsuzsam; acımasızca eleştirdiğim insanlarla mutlu oluyordum. O gün hissettiğim şey bir çeşit hastalıklı huzurdu. Bir arkadaş. O gün yalnız olmadığına dair bir bilinç. O gün kendini benim gibi kötü hisseden birinin daha varolduğunu bilme sevinci.
Sonra yıllar geçti; karakter yerine oturmaya başladı, bu huydan vazgeçildi. Şimdi hissettiğim şey ise; lise yıllarımdaki ruh halimi başka birisinde gördüğümde oluşan hüzün ve gördüğüm o insana olan acıma hissim. Kendi adıma yıprattığım insanlara söyleyecek tam bir çift sözüm var.
Özür dilerim.
skip to main |
skip to sidebar
İzleyiciler
Hakkımda
- fronteus
- shift+delete hayatta bilgisayardaki kadar kolay uygulanamıyor malesef. düşünüp, yaşayıp, taşıyıp taşıyamayacağımızdan emin olamadığımız şeylerin göz önünden kaldırıp bilincin altına süpürüldüğü yer geri dönüşüm kutusu. tıpkı hep rafta okunmayı bekleyen bir kitap gibi, tıpkı bir blog gibi
özür dilemek burada olgunlaştım manasına mı geliyor!Eğer öyle ise hala toyluk devam ediyor demektir.Herkes payına düşen acıdan nasibini alır.Sende al ama bırak onlarda alsın!
YanıtlaSilBen bıraktım zaten kim ne alırsa alsın. Söz konusu acı iken yandaş aramayı bırakmak benim toyluğu bırakma evrem oldu, özür dilemek değil. Artık benim acımda başkasının acısına yer yok ve ya başkasının, acısında beni ortak etmeye çalışmasının manası.
YanıtlaSil